Oudere zus



Oudere broers zijn heel belangrijk in de popmuziek. Oudere broers hebben smaak. Ze hebben LP's en ze spelen vaak gitaar. De jongere broer wil hem overtreffen, in smaak, in het ontdekken van muziek, op de gitaar. Jaloezie, competitie en fanatisme in een bed van emotie, binnen dezelfde genenpool. Voorbeelden te over van bands waarin broers het maken. Door harmonieus samenwerken - de Bee Gees - of elkaar te lijf gaan - Kinks, Oasis. Het resultaat mag er altijd zijn. Zelfs als de broer er niet is, is hij soms de drijvende kracht. Luister naar Johnny Cash. Diens twee jaar oudere broer overleed op 12-jarige leeftijd door een ongeluk. Johnny nam de schuld ongevraagd op zich, al schijnt zijn vader daar ook aan bijgedragen te hebben. Voeg bij deze tragiek een prachtig donkerbruine stem, een snufje eigengereidheid, schets er een decor van arme katoenplukkers in het zuiden van de VS bij en je hebt een Verhaal.
Ik heb geen oudere broer. En de platenkast van mijn oudere zus bevatte Heintje, waarvan mijn moeder zei dat hij bij ons om de hoek, naast mijn beste kleuterschool-vriend, had gewoond. Ik heb dat nooit bevestigd gezien. Dat was kennelijk vóór dat hij Ein Schloss voor zijn Mama in België bouwde. Toch heb ik Johnny Cash ontdekt via mijn zus.
Toen mijn belangstelling een beetje gewekt was voor muziek, laten we zeggen zo rond 13 jaar, luisterde ik naar van alles. Je zoekt houvast in de Top 100 Aller Tijden - tja 100, dat was voldoende om het kaf van het koren te scheiden, kom daar eens om na 2000 - en je spit onbevangen nieuwsgierig door de rijen platen van je zusje. Mijn lieve zus was toen, en is nog steeds, getrouwd met haar jeugdliefde. Ik mocht op zoektocht in de Fundgrube die de LP-verzameling van mijn zwager was.
Gezeten tussen de platenspeler en de platenkast, met een grote koptelefoon op mijn oren, ging ik op expeditie. Steeds weer. Zo vond ik in de geplaveide middle of the road, klassiekers als Louie Louie en In the Summertime van 'Alle 13 goed' of een vroege (1975!) discostamper als Shame, Shame, Shame (Shirley & Co.) van 'The best of disco'. Ontdekte in het warme, vochtige moeras van het complete oeuvre van Creedence Clearwater Revival, parels als I put a Spell on You, Proud Mary, Who'll Stop the Rain en het Vietnamprotest Fortunate Son. Of waande ik me in de studio bij de soulgoden op het album 'Black Gold 24 Carat', toen ik met stijgende opwinding voor het eerst van mijn leven nummers als Soul Man, Memphis Soul Stew, It's a Man's World en (Sittin'on) the Dock of the Bay hoorde. Andere ontdekkingen waren het in uitklaphoes gestoken 'Hot Burrito' van the Flying Burrito Brothers (met o.a. Wild Horses) en de Stonesverzameling 'Rolled Gold'.
En er was die blauwe hoes.
Een man kijkt omlaag, het tegenlicht van de spot achter zijn hoofd geeft hem een sacraal aura, de hals van een basgitaar priemt in zijn borst als de loop van een pistool.
Johnny Cash At San Quentin.
Nee, ik was niet meteen fan. Country vond ik maar zo zo. En toch. Dit was bijzonder. Een optreden in de gevangenis, begreep ik van de hoestekst. Een gevangen publiek, dat was wat ik beluisterde. A 1,000 -strong caged animal (Phil Sutcliffe in Blender oktober 2006). Het zette de zaalreacties in een heel ander daglicht. Dit album was een hoorspel, een spannende verhandeling over een driekhoeksverhouding tussen een zanger met outlaw trekjes, de gevangenisautoriteiten die hem binnen lieten en de gevangenen die smulden van zijn plaagstoten naar de bewakers en zijn stoere mannen liedjes. Zoals over een jongen met de naam Sue. Een hoorspel in een hoorspel.
Had Cash dit niet geschreven als zijn broer niet was verongelukt? Ik weet het niet. Maar ik had het niet gehoord, als ik mijn zus me niet die platenkast had laten ontdekken. Het was daar dat mijn liefde voor muziek op het goede spoor is gezet.
De revelatie van de complexe persoon Cash als artiest, als echtgenoot, als Amerikaan, als christen, als boef en als schrijver heeft zich voor mij geleidelijk voltrokken. Bij elke onthulling werd het beeld boeiender. En raadselachtiger. The Man in Black werd hij genoemd, een etiket waar hij zelf in 1971 achteraf een verklaring bij formuleerde.
https://youtu.be/oDd32K-mOVw
https://youtu.be/7e2B-thaJG0

Reacties

Populaire posts van deze blog

Oostelbeers

Comsat Angels - After The Rain (1982)

Big Star - Holocaust (1975)